nie ma dróg, gdzie się spotykamy
nie ma dróg, na których nas nie ma
LISTEN
HERE
siedzę w ciemności i słucham burzy, co
przewala się za oknem.
wiem, że ona jest moja – bulgocze
sobie w ciepłym mroku mojej
głodnej macicy
słucham też twoich kroków.
nie wiem, czy moje szaleństwo na
niebie tańczące nie zmiotło cię
pod jakiś dywan
jeśli tak – zostań tam i nie
wychodź. – sza…
dzikość dakini na
rozbłyskającym niebie
skąd jestem i dokąd idę?
każde z tych pytań oddala mnie od teraz
gdzie nie ma nic oprócz ciszy nocnego deszczu.
mogę pisać moje imię tysiąckrotnie na piasku
i za każdym razem zmyje je ulewa
po co być kimś, który do
kądś zdąża? przecież
deszcz uderza o zielone parapety
i wystarczy że ktoś słucha
I sit in the dark and listen to the storm
that roams outside the window.
I know it is mine – it bubbles
in the warm dusk
of my hungry womb
I also listen for your steps.
I wonder whether my madness
dancing on the sky has already swept
you under some rug
if that’s the case – stay there and don’t
come out. – shh…
the wildness of dakini
on the burning sky
where do I come from and where am I going?
each of these questions moves me away from now
where there’s nothing but
silence of the nightly rain.
I can write my name in the sand a thousand times
and every time the rain will wash it away
why be someone that goes some
where? still
the rain falls on the green windowsills
and it’s enough someone’s listening
WSPÓLNA JESIEŃ
i tylko żółte liście
pozostaną
kiedy odejdziemy
każdy w swoją własną samotność
ONE AUTUMN TOGETHER
only the yellow leaves
will remain
when we leave
each into their own loneliness
siedzę i słucham, jak
mały klon rośnie.
nie wszystko zostało powiedziane
lecz nie trzeba już nic mówić.
przy wieczornym oddechu z ulgą
otwieramy balkony myśląc,
że otwieramy serca
i koimy duszę nieuchronnością nocy
choć w panicznym strachu przed jej nadejściem
klonik rośnie niewzruszenie
I sit and listen how
the little maple tree grows.
not all has been said
but we don’t need to talk no more.
on the evening breath, with relief
we open the balconies, thinking
we open our hearts
we soothe our souls with the
inevitability of the night
yet in a panic fear of its coming
the maple tree grows without a single worry
spotkać się znów.
połączyć biodra
spleść dłonie
otworzyć okna
w ciepłych murach skóry
pozwolić światłu
rozpoznać samo siebie
zostać na zawsze
odejść i nigdy nie wrócić
rozpłynąć się i zniknąć
b y ć
.
tak naturalnym jest
spotkanie naszych ciał
jakby od samego początku
było już zdarzone
obdarzając nas
najprostszą definicją
Bycia
zatracam się w nim bez pytań
i jestem tym samym Jestem
którym jesteś ty
nie wiedząc już wcale
czy to moje
czy twoje serce
tak mocno bije
i jeśli kiedyś spotkam cię znów
na którymś kolejnym obrocie
koła
rozpoznam na pewno
bo byliśmy
jednym tchnieniem
pojedynczą nitką babiego lata
a może nawet
jedną planetą
w tym pełnym szaleństwa
układzie słonecznym
“Wieloryby nie śpiewają dlatego że znają odpowiedź. Śpiewają, bo znają pieśń.”
(Gregory Colbert)
ta pieśń jest
dla ciebie, wojowniczko traw
która odnalazłaś harmonię
w najdziwniejszych rytmach tego świata
dla ciebie obudzona
biegnąca
z wilkami do ich tajemnych kryjówek
by zgubić siebie by odnaleźć zgubę
by zatracić się w źródle
które nie wysycha –
tryskając z moich własnych żył
i z echa opowiadanych przy ogniu
historii wymarłych przodków
niech to będzie pieśń na zaczątek
drogi
o której wiem, że wyprzedza mnie
o jeden krok stawiany za moimi plecami
lecz wciąż jest w zasięgu modlitwy
bosych stóp nagich piersi
miłości mężczyzny we mnie
i bycia Matką dla siebie samej
znajdywanej zaraz obok
pierwotnej ścieżki od pępka do początku
na której tak naturalnie
układam dziś dłonie
mówi śpiewaj
tańcz
umieraj
przykazałaś
odradzać się wciąż w tobie
ginąć wciąż w sobie
w poszukiwaniu źródła którym
przecież od wieków
jesteśmy
to meet again.
connect the hips
weave the hands together
open the windows
in the warm walls of the skin
to let the light
recognise itself
to stay forever
to leave and never go back
to dissolve and disappear
t o b e
.
the meeting of our bodies
comes so naturally
as if it had already happened
from the very beginning
giving us
the simplest definition
of being
I lose myself in it without questions
and I am the same Being
that you are
not knowing at all
if it’s my
or your heart
that beats so hard
and if I ever meet you again
on yet another spin of
the wheel
I will recognise you
because we were
one breath
a single thread of indian summer
and maybe even
one planet
in this full of madness
solar system
“Whales do not sing, because they have an answer. They sing, because they have a song.”
(Gregory Colbert)
this song is
for you, warrioress of the grass
the one who has found the harmony
in the oddest rhythms of this world
for you, Awakened
running
with wolves to their secret hidings
to lose oneself to
find what’s lost
to drown in the spring that won’t dry out –
gushing out of my own veins
and out of the echo of the dead ancestors’ stories told by the fire
let it be a song for a road’s
beginning
which I know is one step ahead of me
the one taken behind my back
but still in the range of
bare feet’, bare breasts’ prayer
of love to the man in me
and being Mother for myself
this road can only be found right next to
the primordial path from the
belly button to the beginning
where I put my hands
so naturally today
it says sing
dance
die
you’ve commanded
to be reborn in you over and over
to die again in oneself
in search of the source that we’ve already always
been
to find home in the
here and now
without the need to unpack the suitcase
to be in love
on every busy street and crowded station
in every hello
always knowing that
autumn comes, the birds will leave again
how do I get there?
I remember too many things
cup always overflowing
rivers of people substitutes for
just sitting and breathing in
the steady rhythm of the boundless ocean
I do miss you
I do miss me
endless dissonance
until the moment music reaches my heart
and drowns it in complete
Perfection
odnaleźć dom
w tu i teraz
bez potrzeby rozpakowania walizki
kochać
na każdej ruchliwej ulicy i zatłoczonej stacji
w każdym witaj
zawsze wiedząc że
gdy jesień przyjdzie ptaki znów odejdą
jak mam tam dotrzeć?
pamiętam zbyt wiele
filiżanka zawsze zbyt pełna
rzeki ludzi w zastępstwie za
siedzieć i oddychać
równy rytm bezkresnego oceanu
tęsknie za tobą, tak
tak, tęsknie za mną
niekończący się dysonans
aż muzyka dosięgnie mojego serca
i zatopi je w absolutnej
Perfekcji
wild growing sky 
Leave a comment